کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٢٨ - حلية الامام الثامى عشر الحجة المنتظر

در آن طايفه در واقعه حرورى و نهروان، جزم فرمود كه ايشان مرادند بحديث نبوى و مقاتله فرمود و كشت ايشان را، پس عمل بدلالت نزد وجود صفت باحتمال آنكه مراد غير ايشان باشند و امثال اين دلالت و عمل بآن قيام احتمال بسيار است پس معلوم شد كه دلالت راجحه را ترك نتوان كرد از جهت احتمال مرجوح مؤلف رحمه اللَّه ميفرمايد از براى ازديادى بيان و تقرير، ميگوئيم ثبوت حكم نزد وجود علامت و دلالت مر كسى را كه يافت شد در او اوامرى متعين ميگردد عمل كردن بدان، و بازگشت بسوى آن پس كسى كه ترك كرد آن را و گفت كه صاحب صفات مراد باثبات حكم اين نيست، بلكه شخصى است غير اين كه زود باشد كه بيايد او عدول كرده از نهج قوم و طريق مستقيم و بداشته نفس خود را در موقف لئيم و دال است بر اين آنكه حق جل و علا چون فرستاده توراة را بر موسى (ع) در او فرموده بود كه مبعوث خواهد شد نبى عربى در آخر الزمان كه خاتم انبياء باشد، و وصف فرموده بود او را باوصاف او و گردانيده بود آن اوصاف را علامت و دلالت بر اثبات حكم نبوت او و قوم موسى ذكر ميكردند آن حضرت را بصفات وى، و ميدانستند كه مبعوث خواهد شد پس چون نزديك زمان ظهور و مبعث او شد در ايستادند و مشركان را تهديد ميكردند و ميگفتند كه زود باشد كه ظاهر شود در اين زمان پيغمبرى كه نعت وصف او اين و اين باشد استعانت جوئيم باو بر قتال شما پس چون مبعوث شد و يافتند علامات و صفات را با جمعها كه دلالت ميكرد بر نبوت او، منكر شدند