کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٦ - در ذكر طرفى از فضائل و مناقب و خصال آن حضرت(ع)

مبارك ميجنبانيد بر وجهى كه من فهم نميكردم، بعد از آن اشارت فرمود بدست خود بسوى شير كه برو پس ديگر شير همهمه دراز كرد و آن حضرت ميفرمود آمين آمين و شير از آنجا بازگشت تا غايب شد از ما و امام روانه شد.

پس چون از آن موضع دور شديم گفتم: جان من فداى تو باد حال اين شير چه بود كه من ترسيدم او را بر تو بخدا و تعجب كردم از حال او با تو، آن حضرت فرمود كه: او بيرون آمده بود و شكايت آورده از دشوارى ولادت «ماده ظ» خود و از من التماس ميكرد كه از حق تعالى درخواهم كه او را فرجى دهد از آن و بر او آسان سازد من از براى او دعا كردم، و القا كرده شد در خاطر من كه حمل او نرينه است و او را از آن اخبار كردم او گفت مرا كه: برو در حفظ و امان حق تعالى كه مسلط نخواهد گردانيد خداى تعالى بر تو و نه بر ذريت تو و نه بر هيچ كس از شيعه تو چيزى از سباع درنده، من گفتم: آمين.

شيخ مفيد رحمه الله ميفرمايد: كه اخبار در اين باب بسيار است باين مقدار اكتفا كرديم و المنة للَّه تعالى.

در ذكر طرفى از فضائل و مناقب و خصال آن حضرت (ع)

شيخ مذكور رحمه اللَّه ميفرمايد كه: أبو الحسن موسى (ع) أعبد أهل زمان و أفقه و أسخى ايشان بود از روى كف و اكرم ايشان از روى نفس.

و مرويست كه نماز شب را متصل ميساخت بنماز صبح و بعد از آن تعقيب ميفرمود تا طلوع آفتاب و بسجده مى‌افتاد و سر مبارك برنميداشت از دعا و تحميد تا نزديك بزوال آفتاب، و كثير الدعا