کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٨٣ - ذكر قصيدة دعبل الخزاعى بمحضر الامام(ع)

فاما صفات حميده كه نيستم رسنده و ممكن نيست از من كه توانم رسيد بكنه آن صفات، قبرهاى ديگر ببطن نهر است از جنب كربلا كه نزول ايشان آنجا بكنار شط فرات بوده، مراد شهداى كربلااند

متوفى شدند ايشان در حالت تشنگى بكنار فرات پس كاشكى متوفى ميشدم در ميان ايشان پيش از هنگام وفات من تا آن سعادت مييافتم.

بسوى خداى تعالى شكايت ميبرم سوزشى را كه نزد ياد ايشان بمن ميرسد و آن مرا شربت دل و خوارى ميچشاند.

ميترسم بآن كه اگر زياده كنم حالات ايشان را در قول پس بشوق اندازد مرا مقاتل ايشان بقطع حيات و عمر به پايان آيد كه نفس تاب آن نمى‌آرد.

پس اگر فخر كنند يك روزى مفاخرت بمحمد بايد كرد و بجبرئيل و بقرآن و بسوره‌ها بايد شمرد على را صاحب مناقب و بزرگى و فاطمه الزهرا (ع) بهترين دختران أهل عالم.

و حمزه و عباس صاحبان هدايت و تقوى‌اند و جعفر طيار را كه در غرفات بهشت با ملائكه طيران ميكند، اين طايفه عالى قدر نيستند نتايج هند و حرب بن اميه كه سميه است كه از حماقت و از قاذورات سرشته شده‌اند.

زود باشد كه سؤال كرده شوند تيم از ايشان و عدى ايشان از آنچه كرده‌اند و بيعت ايشان از فاجرترين فجوركنندگان، ايشان منع كردند پدران را از حق ايشان و ايشان گذاشتند پسران را بدست رهن تفرقه و تشويش.

و ايشان عدول كردند و بازستادند خلافت را از وصى و جانشين محمد كه أمير المؤمنين است (ع) پس بيعت ايشان آمد بر غدرها و ستمها، والى و امام ايشان برادر پيغمبر بود كه محمد است و او ابو الحسن على بن أبى طالب است (ع) كه فرج دهنده و رهاننده مردم است از گرداب ظلمت.

بگذار ملامت كردن تو مرا در دوستى آل نبى چه ايشان احبا و مقتداى منند مادام كه هستند