کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٩٠ - فيما روى عن الامام ابى جعفر الثانى

حديث كرد ما را احمد بن على بن ثابت كه محمد بن على بن موسى أبو جعفر بن الرضا (ع) آمد از مدينه ببغداد و حرم او ام الفضل بود دختر مأمون با وى بود.

[فيما روى عن الامام ابى جعفر الثانى ٧‌]

و ذكر كرده اخبارى كه روايت كرده آن حضرت از آباى كرام خود (ع) و ايشان از على بن ابى طالب (ع) كه آن حضرت فرمود كه: پيغمبر ٦ مرا فرستاد بيمن و وصيت فرمود مرا كه يا على حيرانى نمى‌كشد كسى كه استخاره كرد، و پشيمانى نمى‌برد كسى كه مشورت نمود، يا على بر تست كه سير كنى در شب كه زمين نور ديده مى‌شود بشب آنچه در نور ديده نميشود بروز، يا على بامداد به بسم اللَّه كن كه حق تعالى مبارك گردانيده از براى امت من در صباحهاى روزها.

و آن حضرت فرمود كه آنكه فايده گيرد از برادرى در راه خداى تعالى پس بدرستى كه اندوخته خانه را در بهشت.

و از آن حضرت پرسيدند از حديث كه پيغمبر ٦ فرموده كه چون فاطمه (ع) احصان فرمود فرج خود را پس حق تعالى حرام گردانيد ذريت او را بر آتش دوزخ، فرمود كه: خاص از براى امام حسن و امام حسين است (ع) و آن حضرت روايت كند كه در كتاب على بن ابى طالب (ع) ورود يافته كه پسر آدم شبيه‌ترين چيزى است بعيار يا راجح است بعلم يا ناقص است بجهل.

و فرمود أمير المؤمنين (ع) مر ابى ذر را رضى اللَّه عنه كه: هر گاه غضب كنى كسى را از براى رضاى‌