کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٥٣ - الباب الثالث ذكر النص على غيبة الامام الثانى عشر عجل الله فرجه

نشونده پس متفقند در اين بحسب آنچه وصف كرده‌اند آن را.

پس چون اخبار غيبت سابق است بر زمان حجت (ع) بلكه بر زمان پدر و جد بزرگوارش تا متشبت گشتند كيسانيه بآن اخبار در امامت ابن حنفيه و ناووسيه و ممطوره در امامت أبى عبد اللَّه و أبى الحسن موسى (ع) و جاويد گذاشتند محدثان از شيعه اين اخبار را در اصول خودشان در أيام امام محمد باقر و امام جعفر صادق (ع) و نقل كردند آن را از نبى ٦ و أئمه (ع) يكى بعد از يكى كه صحيح است باين قول در امامت صاحب الزمان (ع) بوجود اين صفت مر او را و غيبت مذكوره در دلائل و اعلام امامت او و ممكن نيست أحدى را كه دفع اين كند.

و از جمله ثقات محدثين و مصنفين از شيعه حسن بن محبوب الزراد است كه تصنيف كرده مشيخه را كه آن در اصول شيعه است كه أشهر است از كتاب مزنى و أمثال اين پيش از زمان غيبت به بيشتر از صد سال، پس ذكر كرده در او بعض آنچه ما ايراد كرديم از اخبار غيبت، پس موافق است خبر را مخبر، و حاصل مى‌شود يقين هر جا كه متضمن است آن چيز بى‌اختلاف.

و از جمله آنچه روايت كرده‌اند از ابراهيم بن الحارثى و از ابى بصير و ايشان از أبى عبد اللَّه (ع) كه گفت ابو بصير از ايشان كه گفتم: بود أبو جعفر (ع) كه ميفرمود: قائم آل محمد را دو غيبت است طويله و آن ديگر قصيره فرمود كه: بلى يا أبا بصير يكى از آنها اطولست از آن ديگر بعد از آن نيست اين يعنى ظهور او تا بيايد ولد فلان و تنگ گردد خليفه و ظاهر شود سفيانى و مشتد گردد بلا