کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٧٠ - باب پنجم در ذكر مسأله چند كه سؤال كردهاند از آن أهل خلاف در غيبت صاحب الزمان(ع) و حل شبهات در او بواضح دليل و لايح برهان و آن شش مسأله است

مسأله خامسه- گويند هر گاه علت در غيبت او خوف ظالمان است و پرهيزيدن مخالفان پس اين منتفى است از اولياى او، پس واجب است كه ظاهر باشد مر ايشان را و واجب است كه ساقط گردد از ايشان تكليفى كه امامت او لطف است در او الجواب- بدرستى كه جواب گفته‌اند اصحاب ما از اين سؤال بچند جواب اول آنكه امام را خوف و ترسى نيست از اولياء خود و اگر چه غايب است از ايشان همچو غيبت او از اعداى خود از جهت خوف او از واقع گردانيدن ايشان ضرر را بوى و ميداند آن حضرت كه اگر ظاهر گرداند خود را بر ايشان هر آينه بريزند خون او را و غيبت او از اولياء او از براى غير اين علت و احتجاج بوجود او، پس مؤيد مى‌گردد اين بدانستن اعداى او بمكان وى و پيروى كردن او را و اين منجر مى‌شود از وقوع ضرر بوى.

دوم آنكه غيبت او از اعداى او از براى تقيه است از ايشان و غيبت از اولياى او از براى تقيه است بر ايشان و خوف ايقاع ضرر است بايشان كه اگر ظاهر ميشد آن حضرت بر آنان كه قايلند بامامت او و مشاهده ميكردند او را بعض أعداى او و فاش ميگشت خبر او و اولياى او را طلب ميكردند بواسطه او پس هر گاه كه آن فوت ميشد و پيروى ميكردند ضرر عظيم واقع ميشد به اولياى او اين معروفست در عادات.

سوم آنكه لا بد است از اين تا معلوم شود كه قايلان بامامت او كسى هست كه رجوع نمى‌نمايد از حق از اعتقاد امامت او و قول بر صحت آل بر حال از احوال پس امر فرمود حق تعالى او را باستتار تا باشد مقام او بر اقرار بامامت او با شبهه در آن و رسوخ آن؛ و شدت مشقت اعظم است از روى ثواب‌