کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٦٤ - باب پنجم در ذكر مسأله چند كه سؤال كردهاند از آن أهل خلاف در غيبت صاحب الزمان(ع) و حل شبهات در او بواضح دليل و لايح برهان و آن شش مسأله است

و در اين سد باب است بر مخالفان ما در سؤالات ايشان و قطع تطويلات و تبعيدات بر ايشان الا آنست كه ما تبرع مى‌نمائيم بايراد وجه در غيبت او (ع) بر سبيل استظهار و بيان اقتدار و اگر چه اين واجب نيست بر ما در حكم نظر و اعتبار.

پس ميگوئيم: وجه در غيبت او خوف است بر نفس خود و هر كه ترسد بر نفس خود محتاج است باستتار، فاما اگر ميبود خوف او بر مال يا بر ايذاى نفس هر آينه واجب بود بر او كه متحمل همه اينها شود تا براحت باشند بر او أهل تكليف در تكليف خودشان و اين همچنانست كه گفته شده در نبى ٦ در آنكه واجب بود بر او كه تحمل فرمايد در هر ايذا تا صحيح باشد از او اداى رسالت بخلق آنچه آن لطف بود مر ايشان را و واجب بود بر او ظهور و اگر چه مؤدى شود بقتل او همچنان كه ظاهر بوده‌اند بسيارى از انبيا و اگر چه كشته شده‌اند، زيرا كه اينجا معلوم بود كه غير اين نبى قائم مقام او ميتواند بود در اعباء نبوت، و اين چنين نيست حال امام زمان (ع) چه حق سبحانه و تعالى ميداند كه بعد از او نخواهد بود كسى كه قائم مقام او باشد در امامت و شريعت بر آنچه بود بر او و لطف بجاى او متغير نمى‌شود، پس جايز نباشد ظهور او اگر منجر بقتل شود، و بودند آباى كرام او ظاهر در ميان مردمان بعيون خود و معاشرت با ايشان ميفرمودند و ظاهر نگشت آن حضرت زيرا كه خوف او اكثر بود، زيرا كه أئمه ماضيه (ع) اسناد ميرسانيدند بشيعيان خود كه صاحب سيف دوازدهم خواهد بود از ايشان و او پر خواهد گردانيد زمين را از داد و عدل؛ و شايع گشت اين در مذهب ايشان تا غايتى كه ظاهر شد