کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١١٨ - در ذكر وفات امام رضا على بن موسى(ع) و سبب آن و بعضى از اخبار كه در اين باب وارد است

يعنى توئى آن امامى كه اميدواريم كه بواسطه فرمان بردارى ما او را در روز قيامت از بخشنده بى‌منت آمرزش و مغفرت را، روشن گردانيدى از دين ما آنچه بود پوشيده پاداش دهد ترا پروردگار تو از قبل ما در اين عمل پاداش نيكو، پس نيست هيچ معذرتى در فعل زشت، بدرستى كه بودم من راكب فعل بد كه آن فسق و عصيان است، نه نه و نه گوينده نهى‌كننده او را كه واقع گرداند او را در آن كباير پرستش ميكرده‌ام در آن وقت أى قوم شيطان را، دوست نميدارم و نميخواهم فسوق را و نه قتل ولى كه مر او راست از ظلم و عدوان، بدرستى كه من دوست دارنده‌ام و صحيح و درست است عزيمت او صاحب عرش اعلان و اظهار فرموده اين را از براى تو كه او حق تعالى است يك نوع اعلان كردنى.

و آن حضرت روايت كرده از آباى كرام خود كه پيغمبر ٦ فرموده كه: حق تعالى فرموده كه هر كه رضا بقضاى من ندهد و ايمان بقدر من نيارد پس بايد طلب كند معبودى را غير من، و پيغمبر ٦ فرموده كه در هر قضاى حق تعالى راست يك نوع نيكوئى از براى مؤمنان.

ابراهيم بن عباس ميگويد كه: من شنيدم امام رضا را (ع) كه مردى از او سؤال كرده بود كه آيا حق تعالى تكليف كرده بندگان را بچيزى كه طاقت آن ندارند؟ آن حضرت فرمود كه: حق تعالى عادل است از اين، آن مرد گفت: آيا قادرند بر هر چه خواهند او را؟ فرمود مردمان از آن عاجزترند.

و نيز آن حضرت روايت كرده از پدران كرام خود كه أمير المؤمنين (ع) فرموده كه أعمال بر سه أحوال است: فرايض و فضايل و معاصى أما فرايض پس بأمر حق تعالى است و برضا و بقضا و بقدر و مشيت و علم او است و أما فضايل پس بأمر او نيست و ليكن برضا و بقضا و بقدر و بمشيت و بعلم او است و أما معاصى پس بأمر او نيست و ليكن بقدر و علم او است، بعد از آن عقاب ميفرمايد بنده را بر معاصى‌