کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٥٥ - الباب الثالث ذكر النص على غيبة الامام الثانى عشر عجل الله فرجه

بنص أبو القاسم بر او؛ و وفات يافت در نصف شعبان سنه ثمان و عشرين و ثلاثمائة.

و مرويست از أبى محمد الحسن بن أحمد المكتب گفت كه من بمدينة السلام بودم در سالى كه مرد در او على بن محمد السمرى، پس حاضر شدم پيش از وفات او بيك روز پس بيرون آورد بسوى او توقيعى كه نسخه او اين بود كه:

بسم اللَّه الرحمن الرحيم يا على بن محمد

بزرگ گرداند حق تعالى مزد برادران ترا پس بدرستى كه تو ميميرى آنچه ميان تست و ميان دهان تو شش روز خواهد بود پس جمع كن امر خود را و وصيت مكن بإحدى كه قائم مقام تو باشد بعد از وفات تو كه واقع شد غيبت تامه پس بظهور نخواهد بود مگر بعد از آنكه اذن الهى صادر شود و آن بعد از مدتى خواهد بود كه دلها سخت شود و زمين پر گردد از جور، و زود باشد كه بيايد از شيعه من كسى كه ادعاء مشاهده كند و بدانيد كه كسى ادعاى مشاهده كند قبل از خروج سفيانى و صيحه پس او كذاب افتراگوى است «و لا حول و لا قوة الا باللَّه العلى العظيم» گفت: پس نسخه اين توقيع از او درخواستيم و بيرون آمديم از نزد او پس چون روز ششم شد بازگشتيم بسوى او بحال خود مشغول بود پس گفتند او را كه كيست وصى تو؟ گفت: مر خداى راست اين امر و او رساننده آنست و حكم از اوست پس اينست آخر كلامى كه شنيده شده از او.

بعد از آن حاصل شد غيبت طولى كه اينست كه در زمان ما است و فرج ظاهر خواهد شد در آخر او بمشية اللَّه تعالى.