کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٩٧ - فيما روى عن الامام ابى جعفر الثانى

نعمتى پس او دانسته كه آن از خداست الا آنكه حق تعالى نوشته از براى او شكر آن نعمت پيش از آنكه شكر گويد بر آن، و نيست هيچ گناهى كه پس داند كه حق جل و علا مطلع است بر آن اگر خواهد عذاب كند و اگر خواهد آمرزد او را الا كه بيامرزد او را پيش از استغفار او.

و ديگر فرمود كه: شريف و كل شريف آن كس است كه مشرف كرده باشد او را علم او، و بهترى و حق بهترى مر آن كس را است كه بپرهيزد از پروردگار خود، و كريم آن كس است كه اكرام كند وجه خود را از خوارى و ذل آتش.

و فرمود: آنكه برآرد آرزوى فاجرى را ادنى عقوبت او حرمان است.

و ديگر فرمود كه: دو كس هميشه بيمارند: صحيح با پرهيز، و بيمار با اخلاط.

و ديگر فرمود كه: مردن آدمى بگناه بيشتر است از مردن او باجل، و حيات او به نيكوئى بيشتر است از حيات او بعمر.

و ديگر فرمود كه: معالجه مكنيد امر را پيش از رسيدن او پس ندامت بريد، و دراز نگردد بر شما مدت پس دلهاء شما سخت شود، و رحم آريد ضعفاى خود را، و طلب كنيد رحمت را از خداى تعالى كه رحمت فرستاده بر ايشان- اين آخر كلام جنابذى است رحمه اللَّه كه اين اشياى رايقه و فوايد فايقه و آداب نافعه و فقره‌هاى ناصعه نقل كرده از كلام ميمنت نظام أمير المؤمنين (ع) كه روايت كرده آن را امام محمد الجواد ابن الامام على بن موسى الرضا (ع) از آباى كرام خود تا آن حضرت صلوات اللَّه عليهم اجمعين.

و شيخ مفيد رحمه اللَّه تعالى بابى ايراد نموده در ذكر امام بعد از أبى الحسن على بن موسى‌