کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٣٦ - في ذكر الدلائل على امامة الائمة الاثنى عشر

امارت مؤمنان و تردد نميكرد اين نوع يكى از شيعه و اولياى ايشان چه جاى اعداء ايشان كه متردد باشند بقبور ايشان بعد از وفات ايشان، و نه قصد كرد كسى بتربت ايشان از براى تقرب حق تعالى و نه رغبت بزيارتشان.

و اين لطفى است از حق سبحانه و تعالى بخلق خود در ايضاح ائمه (ع) و دلالت بر علو منزلت ايشان از او جل اسمه سيما كه دواعى دنيا و رغبات آن معدوم بود نزد اين طائفه و موجود بود نزد آنها پس از محالات بود كه اينها را از براى دواعى دنيا كرده باشند و نگويند كه ايشان اين را ميكردند از براى تقيه چه تقيه مذهب ايشان نبود و نميترسيدند از ايشان تا تقيه كنند پس نماند مگر از براى دواعى دين.

و اين امر عجيب است كه قطع نمى‌كند در او الا قدرة قادر قاهر كه آسان مى‌گرداند صعوبتها را و مهيا مى‌سازد اسباب را تا بيدار گردند بآن غافلان و بريده گردد عذر متجاهلان.

و نيز ائمه ما شريكند باولاد نبى (ع) در نسب و حسب و قرابت و بسيارى را از ايشان بوده عبادات ظاهره و زهد و علم و حاصل نبود از اجماع بر تعظيم و زيارت قبور ايشان آنچه مى‌يابيم ما آن را كه حاصل است مر ائمه ما را (ع)، چه من اعداى ايشان از صلحاى عترت ميل مى‌نمايند بسوى ايشان گروهى از امت و اعراض فريقى از ايشان از امت، و نميرسند ايشان در تكريم و تعظيم بغايتى كه معامله مى‌كنند بآن بائمه ما (ع)، و اين دلالت مى‌كند بر آنكه حق سبحانه و تعالى خرق عادات و قلب حالات را در ائمه ما بظهور آورده از جهت اعلان و اظهار علو درجه‌