کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٤٦ - ذكر طرف من كلام الامام(ع)

من بمحمد رسول اللَّه از روى اخلاص، و بودم من كه نوشته بودم اين حديث را بآب زر از جهت تعظيم و احترام.

و ديگر آبى در نثر الدر آورده كه چون عقد كرد مأمون بيعت را از براى آن حضرت بعد از خود بعد از آن حضرت فرمود كه نصيحت واجب است مر ترا و سزاوار نيست غش از براى مؤمن، بدرستى كه عامه نميخواهد آنچه كردى بمن و خاصه نميخواهد آنچه كردى بفضل بن سهل، پس مصلحت و رأى از براى تو آنست كه دور كنى ما را از خود تا بصلاح آيد امر تو، و ابراهيم بن عباس صولى گفته بخدا كه اين سبب شد كه مآل امر به آن كشيد.

و روايت كرده شد از بعض اصحاب آن حضرت كه داخل شدم بر او در مرو و گفتم: يا ابن رسول اللَّه روايت كرده شده از براى ما از صادق (ع) كه او فرموده كه: نه جبر و نه تفويض بلكه امرى در ميان دو امر. معنى اين چيست؟ فرمود كسى كه زعم كرد كه حق سبحانه و تعالى تفويض فرموده امر خلق و رزق را بر حجج خود پس او قائل بتفويض است، و قائل بجبر كافر است و قائل بتفويض مشرك گفتم: يا ابن رسول اللَّه پس چه چيز است امر بين امرين؟ فرمود كه: وجود سبيل باتيان آنچه امر كرده شده‌اند بدان و ترك آنچه نهى شده‌اند از آن.

و ميفرمود: در قول خداى تعالى كه‌ فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَمِيلَ‌ يعنى عفو بى‌عتاب و در قول الهى كه‌ «خَوْفاً وَ طَمَعاً» فرمود كه خوف از براى مسافر و طمع از براى مقيم‌