کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٣٥ - في ذكر الدلائل على امامة الائمة الاثنى عشر

ايشان و امعان كنند در بحث از اسرار و احوال ايشان در آن پس عاجز بودند و ظفر نيافتند بچيزى اصلا، پس دانستيم كه تعظيم ايشان ايشان را بر ظاهر عداوت ايشان مر ايشان را و شدت محبت آنها مر پوشانيدن از ايشان و اجماع بر ضد مراد خودشان از اكرام و تعظيم و تبجيل ايشان اين عطيه‌اى است از حق سبحانه و تعالى مر ايشان را تا دلالت كند باين بر اختصاص ايشان از او جلت قدرته بمعنى كه موجب طاعت ايشان است بر جميع انام، و نيست اين مگر همچو امور غير مالوفه و اشياء خارق عادت.

و مؤيد آنچه ذكر كرديم آن را تسخير حق سبحانه و تعالى است خلق را از براى تعظيم آنكه ياد نموديم از طوايف مختلفه و فرق متباينه در مذاهب و آراء و اجماع كرده‌اند بر تعظيم قبور ايشان و قصد مشاهد ايشان تا قصد آن مشاهده ميكنند از بلاد بعيده و آمد شد ميكنند بآنجا و تقرب ميجويند بخداى تعالى بزيارت ايشان و طلب ارزاق از حق تعالى مينمايند و گشادگى درهاى بسته را از حق جل و علا مى‌طلبند، و در ميخواهند حاجات را و التماس دفع بليات مى‌كنند.

و اين معجزه‌ايست كه خارق عادات است و الا بايستى كه تعظيم نميكردند بلكه مخالفت ميكردند در تعظيم و در اهانت مى‌كوشيدند و موافقت نمى‌نمودند با شيعه در اكرام ايشان.

آيا نمى‌بينى كه اگر ملوك بنى اميه و خلفاى بنى عباس با كثرت گروه ايشان و بودن ايشان أضعاف اضعاف شيعه ائمه ما و اگر چه اسباب دنيا در دست ايشان ميبود حاصل نميشد مر ايشان را از تعظيم جمهور در حيات ايشان و سلطنت بر عالميان و خطبه بر منابر در شرق و غرب زمين مر ايشان را