فضل او است و هدى او هادى رشد او است، منع ميكند از ناشايست بدوستى حق و عطا ميفرمايد بمحبت حضرت عزت موفق است در بذل و رد؛ نيست او را در فضل شبيه و مانندى و نه او را در عظمت و بزرگى از همتا و پيوندى، علم و حلم و دانش و عقل او تجاوز كرده در آن از حدود و رتبها كه تعميم فرموده حق تعالى او را بالطاف خود و تخصيص نموده بطالع سعد، بخوانم او را اى مولاى من و كيست كه برسد بآن كه بگويد مرا اگر گفت او كه اى بنده من، ميخوانم بوسيله او حق تعالى را و نيست كسى كه بخواند او را بمثل اين تا جواب دهد او را برد، آماده كرده‌ام دوستى او را از براى ذخيره و اميدوارى آن را در روز بعث و در عرض و در لحد خودم، پس كاشكى مولاى من مولاى خلايق ياد ميكرد مرا در سر او بعد از من و كاشكى او ميفرستاد از براى من دعوتى را كه سعادت مى‌يافت بآن جد من، اى مولاى اشواق من ميروياند و نمو مى‌دهد سوز مرا زيرا كه او دائم برافروزنده آتش شوق است، دوست ميدارم آنكه ملاقات كنم و بخدمت برسم در مشهد مقدس بلكه شرح كنم در او بآشكار دوستى خود را، برنج افكند مرا وجد و حالت بسوى عالمى بآنچه تعبيه ميكردم آن را و راستم از وجد، و سرگردان بودم در دوستى جوانى كه غايب بود و او نزديك بخانه است در دورى، پس مهربانى نما بر ما يك نوع مهربانى مهر و تسلى فرماى آنچه رسيده‌ايم ما آن را از دورى، و از نزديكى، و ظاهر شو مثل ظهور شمس در روشنى و كشف كن و بگشاى از براى ما از طالع نيره از آن روز باز كه غايب‌شده، بدرستى كه اتمام يافت آنچه تأليف داده بودم از وصف شما پس آمد مثل روضه و عقد ميوه، و نيستم من كه در دوستى و در و داد حق شما را داده باشم و ليكن بر وفق آنچه مقتضاى سعى و جهد من بوده بدان نموده‌ام، پس اگر در آن زيبائى و نيكوئى هست پس آن از نزد شماست و اگر تقصيرى در آن پس آن از نزد من است و عطيه شما را اميدوارم در روز محشر خود اى بذل‌كنندگان احسان و عطا، و حمد و سپاس مر خداى را و شكر بى‌قياس مر او را كه أهل عطا وجود و شكر و حمد و ثنا آن معبود است- جلت آلاؤه و تقدست اسماؤه.