کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٢٧ - في ذكر الدلائل على امامة الائمة الاثنى عشر

امم و تسميه يافت از اين جهت ابو جعفر (ع) به باقر علم.

و روايت كرده‌اند از صادق (ع) از مشهوران أهل علم كه آن موازى چهار هزار آدمى است:

و تصنيف كرده‌اند از جوابات او در مسائل چهار صد كتاب كه آن معروف است بكتب اصول كه روايت كرده‌اند آن را اصحاب او و اصحاب پدر او و اصحاب پسر او موسى (ع) و باقى نمانده فنى از فنون علم الا كه روايت كرده شده از او (ع) در آن چندين ابواب.

و همچنين است حال پسر او موسى بعد از او در اظهار علوم تا حبس كرد او را رشيد و منع كرد او را از اين.

و بدرستى آنچه انتشار يافته از براى رضا (ع) و پسر او ابى جعفر (ع) از اين اشتهار آن بمرتبه‌ايست كه جمله آن مغنى است از تفصيل آن، و همچنين است طريق ابى الحسن و ابى محمد العسكريين (ع) و روايت از ايشان كمتر كرده زيرا كه محبوس بودند در عسكر سلطان و ممنوع بودند از انبساط در فتيا و آنكه ملاقات كند ايشان را يكى از مردمان.

و هر گاه ثابت شد آنچه ما ذكر كرديم آن را امتياز مييابند أئمه ما (ع) بآنچه ما وصف كرديم از جميع انام، و ممكن نيست احدى را كه ادعا كند كه ايشان اخذ كرده‌اند علم را از رجال عامه يا تلقين گرفته باشند از روات و فقهاى ايشان، زيرا كه نديده‌اند ايشان را هرگز كه تردد كرده باشند بيكى از علما در تعلم شى‌ء از علوم و آنچه منقولست از علماى عامه از علوم بيشترش آنست كه از ايشان دانسته‌اند و ظاهر نشده علوم مگر از ايشان.