کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٤٤ - باب در ذكر ورود ابى الحسن(ع) از مدينه بعسكر و وفات او در آنجا و سبب آن و عدد اولاد و طرفى از اخبار او

كه تو چنين پندارى يا ابن سعد كه من در خانم بعد از آن اشارت فرمود بدست مبارك خود ناگاه ديدم كه باغها و بوستانها و چشمهاى سبز و خرم است با آبهاى روان با حوران و ولدان كه گوئيا لؤلؤ مكنون‌اند ديده من خيره شد و تعجب من زياده گشت فرمود مرا كه اى ابن سعد جاى ما اينست ما نيستيم در خان صعاليك و اقامت فرمود آن حضرت در مدت حيات در سرمن‌رأى و ظاهر حال متوكل تعظيم و تكريم او ميكرد و در باطن در حيله و قصد وى بود و درين باب احاديث بسيار وارد است اگر مى‌آريم از مقصود كتاب ميمانيم.

وفات فرمود ابو الحسن على النقى (ع) در ماه رجب در سال دويست و پنجاه و چهارم از هجرت و دفن كردند او را در سراى خودش بسرمن‌رأى و گذاشت از فرزندان ابو محمد الحسن را كه امام بود بعد از او و پسرى ديگر محمد و جعفر و يك دختر عايشه نام و ده سال و چند ماه در سرمن‌رأى مقام داشت و در روز وفات چهل و يك ساله بود و ابن خشاب تاريخ مولد و وفات و عمر آن حضرت را ذكر كرده قريب بآن كه از پيش گذشت‌