کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٣٣ - في ذكر الدلائل على امامة الائمة الاثنى عشر

و اين چنين بود احوال امام حسن و امام حسين (ع) بعد از او از تعظيم و تكريم مردم ايشان را و اعتراف آنها مر ايشان را بعلو منزلت تا يزيد بن معاويه لقاهما اللَّه غب افعالهما الوخيمه و جزاهما بما يستحقاه على أعمالهما الذميمه گنجايش نداشت كه بگويد در باب حسين (ع) چيزى را كه بپوشاند از شرف او و طعن كند در مجد و بزرگى او و ذم او نتوانست كرد و قصد او طلب دنيا و ولايت بود ترك دين و صواب نمود و هر درى از دوزخ بر روى خود گشود و اظهار حزن و ندامت ميكرد بر قتل آن حضرت و انكار آنكه امر بآن كرده يا رضا بآن داده.

و لا يزال تعظيم ميكرد امام زين العابدين را (ع) و چون ميفرستاد مسلم بن عقبه را و وقوع يافته بود وقعه حره وصيت ميكرد او را باحترام امام (ع) و اكرام و رفع محل او و اعطا كردن امان باهل بيت و موالى او و بمثل اين معامله كرد او را مروان.

و همچنين بود حال باقر (ع) در اعزاز و اكرام و صيانت جانب با ايشان و معرفت ايشان بحق و قدر او.

و صادق (ع) مكرم و معظم بود نزد بنى مروان و مثل اين معامله كرد با وى سفاح و منصور.

و موسى بن جعفر (ع) مراعى الحال و معروف القدر و المكانة و رفيع المحل و المنزلة بود و آنچه‌