کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٢١ - في النص على عدد الائمة الاثنى عشر(ع)

شنيدم از رسول اللَّه ٦ كه ميفرمود كه من اولى‌ام بمؤمنان از نفسهاى ايشان، باز برادر من على اولى است بمؤمنان از نفسهاى ايشان، باز پسر من حسن اولى است بمؤمنان از نفسهاى ايشان، باز پسر من حسين اولى است بمؤمنان از نفسهاى ايشان، پس هر گاه كه او شهادت يابد پس پسر او على بن حسين اولى است بمؤمنان از نفسهاى ايشان، و زود باشد كه دريابى او را اى على، و بعد از پسر من محمد بن على اولى است بمؤمنان از نفسهاى ايشان و زود باشد كه دريابى او را اى حسين كه تكمله دوازده امام نه نفر باشند از ولد حسين، عبد اللَّه گفت گواه گرفتم حسن و حسين و عبد اللَّه و عمر بن ابى سلمه و اسامة بن زيد را پس گواه شدند نزد معاويه مرا.

گفت سليم بن قيس الهلالى من بودم كه مى‌شنيدم از سلمان و ابى ذر و مقداد و اسامة بن زيد كه ايشان شنيده‌اند اين را از رسول اللَّه ٦ و از سلمان فارسى روايتست كه داخل شدم بر نبى ٦ پس ديدم كه حسين (ع) بر ران او نشسته و آن حضرت مى‌بوسد هر دو چشم و دهان او را و ميفرمايد كه. تو سيد ابن سيدى كه پدر سادات است تو امام ابن امامى كه پدر امامان است، تو حجت ابن حججى كه پدر حجج تسعه است از صلب تو كه تاسع ايشان قائم است.

و مرويست از صادق (ع) و او از آباى كرام خود روايت كرده كه سؤال كردند از أمير المؤمنين (ع) از معنى قول رسول اللَّه ٦ كه: من ميگذارم در ميان شما دو چيز را كه تعبير بثقلين فرموده كتاب اللَّه و عترت من، گفتند مر آن حضرت را كه كيست عترت؟ فرمود كه: منم و حسن و حسين و أئمه تسعه‌