کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٨٤ - ذكر قصيدة المؤلف في مدح الامام ابى الحسن الرضا

يعنى اى سوار جد كننده در سفر بدار شتر را وقتى كه فرود آئى در زمين طوس مترس از كلال و ملال آن و بگذار مسافرت و بازگشتن را نزد وقوف و فرود آمدن در آن منزل از جهت استراحت و زيارت، و ببوس زمين را اگر به‌بينى خاك مشهد بهترين خلايق على بن موسى را (ع)، و البته برسان او را تحيت و سلام همچو رايحه مشك از على بن عيسى، بگو سلام حضرت اله در همه اوقات كه استقبال كند اين محل نفيس را آن منزليست كه لا يزال ذاكرند مر خداى تعالى را آنها كه مى‌گويند تسبيح و تقديس را، آن خانه عز و شرف است كه هميشه قاصد آن مى‌راند بسوى او مركب آمال و آرزوى خود را، خانه بزرگى است كه دائم وقف است بر او حمد و مدح و ثنا در او دائمى است، چه شايد گفت در مدح قومى كه بنياد نهاده باشد حق تعالى بزرگى و مدح ايشان را بنياد نهادنى محكم، شايد آنكه بگويم در مدح جماعتى كه مقدس و پاكيزه ساخته باشد خداى تعالى ذكر ايشان را پاكيزه ساختنى، ايشان راه نمايان خلايق‌اند، و ايشان گرامى‌تر مردمانند از روى اصول شريفه و نفوس لطيفه، اگر پيدا شد شدت و قحطى ظاهر ميسازند باران رحمت خود را، يا ظلمت شبهه راه حق را پوشانيد بنور آفتاب علم خود روشن ميسازند، ايشان مشرف مى‌گردانند خيل و منابر را چون بالا ميروند آن را و بر ناقه صلب سركش يعنى شرف آنها بنشستن ايشان است بر آنجا، ايشان جماعتى‌اند كه دوستى‌