کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١١٤ - در ذكر وفات امام رضا على بن موسى(ع) و سبب آن و بعضى از اخبار كه در اين باب وارد است

و مؤلف رحمه اللَّه ميفرمايد كه: من نقل كردم از عيون اخبار الرضا كه تصنيف شيخ عماد الدين أبى جعفر محمد بن على بن حسين بن بابويه القمى است جزاء اللَّه خيرا اين اخبار را از آن جمله روايت كند از ياسر خادم كه او گفت: من شنيدم از أبو الحسن على بن موسى الرضا (ع) كه ميفرمود كه: هر كه تشبيه كند خداى تعالى را بخلق پس او مشرك است، و هر كه نسبت دهد بسوى او آن چيزى را كه نهى فرموده از آن پس كافر است.

و ديگر روايت كند كه آن حضرت از پدران بزرگوار خود روايت كرده كه حق تعالى فرموده كه ايمان ندارد بمن كسى كه تفسير كند كلام مرا برأى خود، و نشناخت مرا كسى كه مانند كرد مرا بخلق من، و نيست بر دين من كسى كه استعمال قياس كند در دين من.

و روايت كند فضل بن شاذان كه من شنيدم از امام رضا (ع) كه ميفرمود در دعاى خود كه‌

«سبحان من خلق الخلق بقدرته و اتقن ما صنع بحكمته و وضع كل شى‌ء منه موضعه بعلمه سبحان من‌ يَعْلَمُ خائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَ ما تُخْفِي الصُّدُورُ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‌ءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ»

و هم از او مرويست كه از آن حضرت پرسيدند از قول حق تعالى كه‌ وَ تَرَكَهُمْ فِي ظُلُماتٍ لا يُبْصِرُونَ‌ فرمود كه: خداى تبارك و تعالى وصف كرده نميشود بترك همچنان كه وصف كرده مى‌شود خلق، و ليكن چون ميداند كه ايشان باز نميگردند از كفر و ضلال باز ميدارد از ايشان معاونت و لطف خود را، و باز ميگذارد ايشان را در ميان ايشان، و باختيار خودشان.

و هم از او مرويست كه آن حضرت از پدران بزرگوار خود روايت كرده كه: هر كه زعم او آنست كه خداى تعالى جبر ميكند بندگان خود را بر معاصى يا تكليف ميكند ايشان را بر چيزى كه طاقت‌