کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١١٦ - در ذكر وفات امام رضا على بن موسى(ع) و سبب آن و بعضى از اخبار كه در اين باب وارد است

و از آن حضرت سؤال كردند از ادنى معرفتى، فرمود كه: اقرار كردن بآن كه غير از او معبودى بسزا نيست كه او را مانند و نظيرى نيست، و او قديم مثبت موجود غير مفقود است، و هيچ شى‌ء بوى نماند.

و روايتست از عبد العزيز مهتدى كه من سؤال كردم امام رضا را (ع) از توحيد، فرمود كه هر كه «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» را بخواند و ايمان بآن بيارد پس او دانسته توحيد را، گفتم چگونه بخواند آن را؟ فرمود: آنچنان كه مى‌خوانند مردم آن را و بيفزايد در آن اين را كه‌

كذلك اللَّه ربى كذلك اللَّه ربى‌

و از حسين بن خالد مرويست كه مردى بخدمت أبى الحسن على بن موسى الرضا (ع) آمد و گفت يا ابن رسول اللَّه چيست دليل بر حدوث عالم؟ فرمود: دليل آنكه تو نبودى موجود گشتى، و تو خود ميدانى كه تو خود را پديد نياوردى و موجود نگردانيده ترا مثل توئى.

و آن حضرت از آباى كرام خود روايت ميكند كه پيغمبر ٦ فرمود كه هر كه ايمان بحوض من ندارد حق تعالى او را وارد نگرداند بر حوض من، و هر كه ايمان بشفاعت من نيارد حق تعالى شفاعت مرا در حق او نپذيرد، بعد از آن فرمود كه: شفاعت من از براى اهل كباير است از امت من، فأما نيكوكاران پس بر ايشان راهى نيست.

حسين بن خالد گويد كه: من از آن حضرت پرسيدم كه چيست معنى قول حق جل و علا كه‌ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى‌ فرمود: يعنى آنكه حق تعالى برگزيند دين او را.