کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٩٢ - فيما روى عن الامام ابى جعفر الثانى

و ديگر فرمود كه: حق تعالى را بندگان است كه تخصيص داده ايشان را به نعم و قرار ميدهد آن نعمتها را در ايشان هر گاه كه بذل ميكنند آن را پس هر وقت كه منع ميكنند آن را و بذل نميكنند حق تعالى نزع ميكند آن نعمت را از ايشان و تحويل غير ايشان ميكند.

و ديگر فرمود كه: بسيار و عظيم نميگردد نعمت الهى بر بنده مگر كه بسيار و عظيم گردد مؤنث مردم بر او پس هر كه متحمل نشود مؤنث مردم را عرض ميكند نعمت خود را از براى زوال و ديگر فرمود كه: اهل معروف به نيكى خود محتاج‌تر است از اهل حاجت بسوى او، زيرا كه اجر و فخر و ذكر او از براى ايشانست، پس هر گاه كه مرد نيكوئى ميكند از معروف پس ابتدا ميكند در او بنفس خود، پس طلب نميكند شكر آنچه نيكى كرده بنفس خود از غير خود.

و ديگر فرمود كه: هر كه اميدوار ميگرداند انسان را پس ميترساند او را، هر كه نميداند چيزى را عيب ميكند آن را و فرصت ربوده‌شونده است، و كسى كه بسيار است غم او سقيم است جسد او، و مؤمن تسلى نميشود بخشم خود، و عنوان صحيفه مؤمن حسن خلق او است، و در موضع ديگر فرموده كه عنوان صحيفه سعيد حسن ثناء است بر او.

و ديگر فرمود كه: هر كه طلب غنى از حق كند مردم محتاج باشند باو، و هر كه بترسد و بپرهيزد از حق تعالى مردم او را دوست دارند و اگر چه نخواهند.

و ديگر فرمود كه: بر شماست كه سعى كنيد بطلب علم زيرا كه طلب او فريضه است، و بحث‌