کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٩٤ - ذكر طرف من دلائل الامام(ع)

اين صفات در او، و معرفت ايشان باين از او و نص پدر بر امامت او بعد از وى، و اشارت او بسوى او در امامت در غير برادران و أهل بيتش.

و مولد آن حضرت (ع) در مدينه بود در سال صد و چهل و هشتم از هجرت، و رحلت فرمود بطوس از زمين خراسان در ماه صفر در سال دويست و سيم و در آن روز پنجاه و پنج ساله بود، و مادرش ام ولد بود كه او را ام البنين ميگفتند، و مدت امامتش و قيام او بعد از پدر بزرگوار در خلافت بيست سال بود.

«فصل» آن جماعت كه روايت كرده‌اند نص امامت بر امام رضا (ع) از پدر بزرگوارش و اشارت او باين بسوى او از خواص و ثقات و اهل ورع و علم و فقه از شيعه داود بن كثير رقى است، و محمد بن اسحاق بن عمار، و على بن يقطين، و نعيم قابوسى، و حسين بن مختار، و زياد بن مروان، و مخزومى، و داود بن سليمان، و نصر بن قابوس، و داود بن رزين، و يزيد بن سليط، و محمد بن سنان.

از داود رقى مرويست كه گفت گفتم مر أبى ابراهيم موسى (ع) را كه فداى تو گردم بكبر سن رسيده‌ام پس مرا دست گير و برهان از آتش كه خواهد بود صاحب ما بعد از تو؟ گفت: پس اشارت كرد بابى الحسن على فرمود كه: اين صاحب شما است بعد از من.

و أحمد بن محمد بن عبد اللَّه روايت كند از حسن بن أبى عمير و او از محمد بن اسحاق بن عمار گفت: گفتم مر أبى الحسن اول (ع) را: آيا دلالت نميكنى بر آن كسى كه فرا گيرم از او دين خود را پس‌