کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٣٠ - في ذكر الدلائل على امامة الائمة الاثنى عشر

ايشان حجتند بر عباد او؛ و امامند ميان او و ميان خلق او، و اركان دينند و حفظه شرع مبين و اين واضح است كسى را كه تأمل نمايد در اين.

دلالتى ديگر بر امامت أئمه (ع) آنچه حاصل گشته از اتفاق بر احسان و عدالت و علو قدر و طهارت ايشان؛ و ثابت شده معرفت ايشان به بسيارى از آنكه اعتقاد كرده امامت ايشان را و دين را نگاه داشت حق تعالى بعصمت ايشان و نص بر ايشان و گواهى داده بمعجز بر امر ايشان را و واضح شده نيز اختصاص اين جماعت بايشان و ملازمت ايشان ايشان را و نقل كردن ايشان احكام و علوم را از ايشان و بار كردن ايشان زكوات و اخماس را بسوى ايشان، آنكه منكر بود اين را و دفع ميكند مكابر دافع است از براى عيان و دور بود از معرفت اخبار ايشان.

و دانسته هر محصل بطريق اخبار آنكه هشام بن حكم و ابو بصير و زرارة بن اعين و حمران و بكير پسران اعين و محمد بن نعمان كه عامه او را لقب كرده بودند به شيطان طاق و يزيد بن معاويه عجلى و ابان بن تغلب و محمد بن مسلم ثقفى و معاوية بن عمار ذهبى و غير اين جماعت كه رسيده بودند بحد كثرت و جمعى كثير و جمعى غفير بودند از اهل عراق و حجاز و خراسان و فارس در وقت جعفر بن محمد (ع) كه رؤساى شيعه بودند در فقه و روايت حديث و كلام.

و تصنيف كرده بودند كتب بسيار و جمع كرده بودند مسائل بى‌شمار و روايات بى‌حد و اندازه و اضافه كردند اكثر آنچه اعتماد كرده بودند از روايت بسوى او بود يا بسوى پدر بزرگوارش محمد