کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٨٤ - ذكر قصيدة دعبل الخزاعى بمحضر الامام(ع)

در دنيا و آخرت و اهل اعتماد منند در دين، اختيار كردم ايشان را از روى ارشاد و صلاح از براى نفس خود زيرا كه ايشان بر همه احوال بهترين بهترانند پس ايشان اولى باشند.

انداختم بسوى ايشان دوستى را در حالتى كه صادق بودم و تسليم كردم خود را در حالتى كه راغب بودم مر حاكمى ايشان مرا، پس أى پروردگار من زياده كن مرا در دوستى ايشان بصيرتى و بينائى و زياده گردان دوست داشتن من ايشان را اى پروردگار من در حسنات من.

من آب از ديده ميبارم مادامى كه حج كنند از براى خداى سواران و مادامى كه آواز دهند قمرى بر درختان، و بدرستى كه من هر آينه دوستم دوست ايشان را و دشمنم دشمن ايشان را و بدرستى كه من اندوهگينم بدرازى حيات خود كه زودتر بايشان برسم.

دوست ميدارم دورى رحم را يعنى بيگانه را از جهت دوست داشتن آن شما را و دورى و مهجورى مى‌گزينم در غير دوستى شما زنان و دختران خود را و پنهان ميكنم دوست داشتن من شما را از ترس دشمن معاند مر اهل حق را در غير موات و مردن خود يعنى از براى تقيه.

پس أى چشم گريه كن بر ايشا وجود نماى به اشك، پس بدرستى كه او اين زمان از براى كشيدن آب است و ريختن آن از چشم، پس بدرستى كه ميترسم در دنيا و ايام سعى او يعنى عمل شايسته ندارم و بدرستى كه من اميدوارم ايمنى را نزد وفات من.

چون خزاعى باين فريده رسيد امام رضا (ع) فرمود كه ايمن گرداند ترا خداى تعالى از فزع اكبر.

آيا نمى‌بينى كه مدت سى سال است كه من روز را شب مى‌آرم و شب را بروز كه دايم حسرت دارم كه مى‌بينم غنيمت و حق ايشان در ميان غير ايشان تقسيم يافته و دستهاى ايشان از غنيمت و حق خودشان خالى است.

چون دعبل باين فريده رسيد امام (ع) گريست و فرمود كه: راست گفتى اى خزاعى، و گويند كه: كرد حرامى كه سمت ذكر يافته اين بيت را ميخواند در مدارس آيات كه دعبل از او پرسيد كه اين بيت از قصيده كيست و او آن نوع جواب گفت كه مذكور شد و كشف امر او گرديد.

و چگونه مداوا و علاج كنم از حزن و اندوهى كه بمن رسيده و اين حرقت و اندوه از بنى اميه‌