ديارى كه انداخته آن را طرح ظلم و ستم مروان و ظلم پسر او و ظلم و ستم پسر هند كه زانى بود پسر زانيات؛ بايستيد تا بپرسيم منزلى را كه خفت يافته‌اند اهل آن كجا است عهد آن بجماعتى كه اشتغال داشتند بروزه و نماز.

هم اهل ميراث النبى اذا اعتزوا		و هم خير سادات و خير حمات‌
اذا لم نناج اللَّه في صلواتنا		باسمائهم لم تقبل الصلوات‌

ايشانند اهل ميراث پيغمبر ٦ يعنى اهل البيت (ع) هر گاه كه نسبت دهند ايشان را نسبت ايشان به پيغمبر منتهى مى‌شود، و ايشان بهترين سادات و بهترين حمايت‌كنندگانند، هر گاه كه راز نگوئيم خداى تعالى را در نمازهاى خود بنامهاى ايشان قبول نميكند خداى تعالى نمازهاى ما را.

مطاعيم في الاقطار «الاعسار» في كل مشهد		لقد شرفوا في الفضل و البركات‌
و ما الناس إلا غاصب و مكذب‌		و مضطغن ذو إحنة و ترات‌

محتاجانند در بينوائى و درويشى در هر مشهدى مقدسى (كذا في النسختين و هو كما ترى، و الظاهر:

اطعام‌كنندگانند در أقطار عالم، يا در حال عسرت و پريشانى «م») بدرستى كه مشرف ميگردند در زيادتى و بركتها در رزق و روزى، و نيستند مردم مخالف مگر غاصب و دروغ گوينده و كين دار ديوانه شديد الخصومه كه اينها علامت ايشانست.

اذا ذكروا قتلى ببدر و خيبر		و يوم حنين اسبلوا العبرات‌
فكيف يحبون النبى و رهطه‌		و هم تركوا احشاءهم و غرات‌

دشمنان هر گاه كه ياد ميكنند كشتگان بدر و خيبر و حنين كه بذو الفقار أمير المؤمنين (ع) كشته شده‌اند ميريزد اشك از چشمهاى بى‌حياى خود، پس چگونه دوست دارند پيغمبر و قوم او را ٦ و حال آنكه گذاشته باشند اندرونهاى ايشان را سوزان و بريان بسبب آن تشنگان.

لقد لاينوه في المقال و اضمروا		قلوبا على الاحقاد منطويات‌
فان لم يكن الا بقربى محمد		فهاشم اولى من هن و هنات‌

بدرستى كه منافقان نرمى مينمايند او را در گفتار و اضمار ميكنند دلها را بر كينها و حسدها كه در نور ديده‌اند، پس اگر نباشد بزرگى و خلافت مگر بقرابت محمد ٦ پس بنى هاشم اولى باشند از هن و هنات كه كنايه از بنى تيم و بنى عدى و بنى اميه است.

سقى اللَّه قبرا بالمدينة غيثه‌		فقد حل فيه الامن بالبركات‌
نبى الهدى صلى عليه مليكه‌		و بلغ عنا روحه التحفات‌

آب دهد خداى تعالى قبر منور رسول اللَّه ٦ را در مدينه بباران رحمت خودش پس بدرستى كه حلول كرده و فرود آمده در آنجا امنيت و انواع بركت، پيغمبر راهنماى كه صلوات ميفرستد بر او صاحب او و ميرساند از ما روح مقدس او را تحف تحيات زاكيات.

و صلى عليه اللَّه ما ذر شارق‌		و لاحت نجوم الليل مبتدرات‌
أ فاطم لو خلت الحسين مجدلا		و قد مات عطشانا بشط فرات‌

و صلوات ميفرستد بر او خداى تعالى مادامى كه طلوع كند آفتاب نور دهنده و ظاهر گردند ستارها شب كه شتاب‌كننده باشند در طلوع و غروب يعنى دايم الاوقات، أى فاطمه اگر ميديدى حسين را (ع) كه در سنگلاخ زمين كربلا افتاده و جان مباركش از بدن پاكيزه‌اش مفارقت كرده بكنار شط فرات‌