کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٩١ - فيما روى عن الامام ابى جعفر الثانى

خداى تعالى فرج دهنده آن كس را كه غضب كرده مر او را بدرستى كه قوم مى‌ترسانند ترا بر دنياى خودشان، و ميترسانى تو ايشان را بر دين خودت، بخدا كه اگر آسمانها و زمين بسته شود بر بنده پس من بنده از خداى تعالى بپرهيزد البته حق تعالى پديد كند از براى او از آن مخرجى، و بمقام انس نميرساند ترا الا حق، و بوحشت نمى‌اندازد ترا الا باطل.

و او روايت كند از أمير المؤمنين (ع) كه ميفرمود مر قيس بن سعد را وقتى كه آمده بود از مصر كه: يا قيس مر محنت‌ها را علاماتست كه ناچار است كه منتهى شود بآن علامات، پس واجب است بر عاقل آنكه خواب كند و صبر نمايد از براى او تا پشت كند زيرا كه مكايده آن بحيله نزد روى آوردن آن موجب زيادتى است در آن.

و ديگر از آن حضرت ابو جعفر روايت كند كه: هر كه اعتماد كند بحق تعالى بنمايد او را سرور و شادى، و كسى كه توكل كند بر او كفايت كند امور او را و آزادى و اعتماد بخداى تعالى حصنى است كه متحصن نميشود در او الا مؤمن امين، و توكل بر خداى تعالى نجات است از هر بدى، و حرز و پناهست از هر دشمنى، و دين عزتست، و علم كنز است، و خاموشى نور است، و غايت زهد ورع است، و هيچ هدم و خرابى نيست مردين را مثل بدع، و هيچ فاسدتر نيست مردمان را از طمع، و براعى بصلاح مى‌آيد رعيت، و بدعا باز ميگردد بليت، و كسى كه سوار شد بر مركب صبر راه يافت بميدان نصر و ظفر، و هر كه عيب كرد عيب كرده شد، و هر كه دشنام داد جواب داده شد، و هر كه نشاند درختهاى تقوى را چيد از او ميوه‌هاى آرزوى خود را.

و ديگر أبو جعفر (ع) فرمود روايت از أمير المؤمنين (ع) كه: چهار خصلت است كه اعانت و مدد ميكند بر عمل: صحت، و غنى، و علم، و توفيق.