کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٦٧ - مديح الامام ابى الحسن الهادى

مديح الامام ابى الحسن الهادى ٧‌

مؤلف كتاب رحمه اللَّه ميفرمايد كه شرف مولاى ما على الهادى (ع) خيمه رفعت بر مجمره زده و طناب آن بر نجوم آسمان كشيده؛ و اسباب وى در بلندى باسباب سموات رسيده، پس شمرده نشود هيچ منقبتى الا كه مر او را از آن نخيله و ريشه باشد، و ذكر كرده نشود هيچ كريمه الا كه مر او را در آن فضيلت و ذخيره باشد و ايراد كرده نشود هيچ حسنه الامر او را در آن تفصيل و اجمالى بود، و بزرگ شمرده نميشود هيچ حالى الا كه ظاهر باشد ادله آن بر او، و مستحق جميع محامد است، بآنچه از جواهر نفيسه است در او، و متفرد است بخصايص شريفه و متحفظ از قلانص رديه، نفس او ستوده است، و اخلاقش پسنديده است، سيرت او زيباست، و خصالش بى‌همتا، شيوه او وقار و سكينه است، و شيمه او سكون و طمانينه، او راست عفت و نزاهت، و خمول در نباهت و شفقت و رأفت بر أقارب و اباعد، و مردمى و احسان بر ولى و حاسد برو تيره نبويه و طريقه علويه، و او را نفس قدسيه‌ايست كه نزديك نميتواند شد هيچ كس از انام، و فضيلتى است كه پيرامون نميتواند گشت هيچ كدام از اهل ايام از كلام معجز نظام او فصحا عاجزند، و بلغا حيران و علما ناتوان، در پيش جود او باران بخيل است، و در جنب نجدت و دليرى او شير بيشه بزدل و ترسان است، و در مقام فخر و شرف اذعان ميكند او را هر شريف و مساجل، و اعتراف مينمايد ببزرگى او هر عالى و مفاضل، و اگر ذكر كرده شود علوم اوست موضح اشكال و فارس اجلاد و جدال، و صاحب اقوال و ناصب اعقال‌