کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٦٢ - باب پنجم در ذكر مسأله چند كه سؤال كردهاند از آن أهل خلاف در غيبت صاحب الزمان(ع) و حل شبهات در او بواضح دليل و لايح برهان و آن شش مسأله است

باب پنجم در ذكر مسأله چند كه سؤال كرده‌اند از آن أهل خلاف در غيبت صاحب الزمان (ع) و حل شبهات در او بواضح دليل و لايح برهان و آن شش مسأله است‌[١]

مسأله اولى- گويند كه: چه وجه است در غيبت او (ع) و بر استمرار و دوام تا بگردد اين سبب انكار وجود و نفى ولادت او، و چگونه جايز باشد آنكه امام باشد مر خلق را و او ظاهر نشود هرگز مر احدى را از ايشان و آباء كرام ايشان (ع) و اگر چه اظهار نميفرمودند دعوت را بنفوس نفيسه خود در آنچه متعلق بامامت بود، و ليكن ايشان ظاهر بودند و فتوى ميدادند در احكام كه ممكن نبود احدى را كه نفى كند وجود ايشان را و باقى بود امامت ايشان.

الجواب- ذكر فرموده السيد الاجل مرتضى قدس اللَّه روحه طريقى را كه سبقت نكرده‌اند بسوى آن احدى ار أصحاب ما، پس او فرموده كه:

عقل هر گاه كه دلالت كرد بر وجوب امامت چه هر زمان كه تكليف كرده‌اند در او أهل تكليف را از آنان كه واقع مى‌شود از ايشان قبيح و حسن و جايز است بر ايشان طاعت و معصيت خالى نميباشد از امام، زيرا كه خالى بودن زمان از امام اخلال است بتمكين ايشان و قادح است در حسن تكليف ايشان، باز عقل دلالت مى‌كند بر آنكه امام لا بد است كه باشد معصوم و از خطاء مامون و از هر قبيح مصون، و ثابت است كه اين صفتى كه دلالت ميكند عقل بر وجوب او يافت نمى‌شود الا در آنكه ادعى‌

[١] مترجم مسأله هفتم را ترجمه نكرده است« م»