کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٤٤ - ذكر طرف من كلام الامام(ع)

و مرويست از عبد الرحمن بن ابى حاتم مثل اينكه او حكايت كرده از پدر خود كه گفت اگر خوانده شود بر مصروع پس بهوش آيد.

[ذكر طرف من كلام الامام (ع)]

جامع كتاب كشف الغمه على بن عيسى رحمه اللَّه گويد كه نقل كردم از كتابى كه حاضر نبود مرا نام او آن زمان آنچه را كه صورت او است و نقل صورت او اينست كه:

حديث كرد مولى سعيد امام الدنيا عماد الدين محمد بن سعد بن عبد الكريم الوزان در محرم سنه ست و تسعين و خمسمائة كه ايراد نمود صاحب كتاب تاريخ نيشابور در كتاب خود كه على بن موسى الرضا (ع) چون داخل شد به نيشابور در سفرى كه در آن فضيلت شهادت يافت و آن حضرت در محفه بود و آن بر بغله شهبا بود كه بر او زينى بود از نقره خالص و درآمد در بازار نيشابور و در آنجا بخدمت وى رسيدند حافظان أحاديث نبويه أبو زرعه رازى و محمد بن اسلم طوسى رحمهما اللَّه و گفتند: أى سيد بن السيد و اى امام ابن الائمه و اى سلاله طاهره رضيه و اى خلاصه زاكيه نبويه بحق آباى اطهارت و اسلاف اخيارت كه آيا نمى‌نمائى بما طلعت مبارك با ميمنت خودت را و روايت نميكنى از براى ما حديثى از آبا و اجداد بزرگوار خودت تا ياد گيريم آن را؟ پس بداشت بغله را و برداشت مظله را و روشن گردانيد چشمهاى مسلمانان را بطلعت مبارك نورآساى خود و بود دو گيسوى مشك بويش همچو دو گيسوى مبارك رسول اللَّه ٦، و همه مردمان طبقه طبقه و فوج فوج ايستاده گريان و نالان و سينه كوبان و جامه دران و در خاك غلطان، و بعضى خود را رسانيده بوسه بر ركاب و حزام بغله‌اش مى‌دادند و همه گردن را دراز