کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٣٢ - في ذكر الدلائل على امامة الائمة الاثنى عشر

چه اجماع امت است بر طهارت و عدالت و وجوب امامت ايشان، پس ثابت باشد امامت بتصديق ايشان مر آن كسى را كه اثبات كرده و بآن كه ما ذكر كرديم آن را از اختصاص ايشان بايشان و اين واضح است و المنة للَّه تعالى.

دلالتى ديگر بر امامت ايشان و آنكه افضل خلقند بعد از نبى ٦ ملخص آن آنكه حق سبحانه و تعالى نشانده از براى ايشان در دلها شجره اجلال و تعظيم كه ايشان را تعظيم و تكريم ميكردند خواه دوست و خواه دشمن با اختلاف اهواء، و تباين آراء، چه منكر نيست عدو ايشان علو منزلت و قدر مرتبت ايشان را، با وجود معاويه بآن كه مبارزت مينمود با أمير المؤمنين (ع) و نصب عداوت او و آنچه جارى شد ميان ايشان از وقايع ممكن نبود او را روزى كه دفع كند شرف او را و نه آنكه فرود آرد منزلت او را، و قدح نميكرد در حالى از احوال او و امرى از امور او، و چون ميشنيد از اصحاب أمير المؤمنين (ع) و از ابن عباس و از مردى بر سبيل رسالت ميرفتند چيزى كه در چشم و گوش او ميخليد از فضيلت آن حضرت وعد مناقب و وصف خصال و مدايح و مآثر او از آن چيزى كه منكر بود آن را ممكن نبود كه رد كند آن را يا منكر قائل آن شود با محاربه و منازعه او آن حضرت را در باب خلافت و ناسزاى او بر منابر، و همچنين بود حال با شكنندگان بيعت او كه متمكن نبودند از انكار فضل او و جحد شرف او