کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٧٧ - ذكر قصيدة دعبل الخزاعى بمحضر الامام(ع)

بواسطه طلوع صبح و روى بانهزام نهاد، بر عرصهاى كه خالى است از ساكنان آن سنگ تفرقه و شكستگى ريخته گشته بر آن عرصات خاليات از سكنه آن.

پس عهد و پيمان من بآن نالها و دموع بهترين عهدهاست از روى الفت از نيكو رويان كه با حيا و شرمند، و شبهائى كه دشمنى ميورزند وصال را كه بر دشمنى ثابتند و دشمنى ميكنند نزديكان ما را كه دور ميشوند از يار و ديار.

و گاهى ايشان بر ديدها ظاهر ميشوند و گاهى مى‌پوشانند بدست روى‌هاى خود را يعنى گاهى ظاهرند و گاهى پنهان و هر روزى مرا بواسطه اشك چشم نشئه‌ها است كه بيتوته ميكند دل من بر آن نشئه‌ها.

پس چندين حسرتها است كه بر مى‌انگيزد آن را بوادى محشر كه از حدود عرفات است توقف كردن من آنجا در روز جمع خلايق از عرفات چون ايشان را در مقام منزل خود نمى‌بينم، آيا نمى‌بينى‌