کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٧٨ - ذكر قصيدة دعبل الخزاعى بمحضر الامام(ع)

مر زمانه را كه چگونه كشيده است جور خود را بر مردمان از نقصان و درازى تفرقه و تشويق در ميان ايشان به بدمهرى.

و بعضى از أهل دولت ظاهر كه استهزاء مينمود دولت بايشان و كسى كه ميكشت با ايشان طالب بودند مر نور را در ظلمات، كنايه از بنى عباس است و بنى اميه كه با وجود تيرگى بغض كه با اهل بيت (ع) داشتند طالب نور خلافت و امامت بودند، پس چگونه و از كجا طالب قرب و نزديكى حق تعالى توان بود بعد از روزه و نماز، غير از دوستى اولاد پيغمبر ٦ و گروه او و بغض و دشمنى كبود چشمان و منسوب بعبلات كه مردم بنى اميه‌اند.

و بغض هند كه مادر معاويه غاويه است و آنچه بفعل آورده سميه و پسر او كه مراد معاويه باغيه و يزيد پليد است كه ايشان صاحب كفر بودند در زمان اسلام و صاحبان فسق و فجور بودند، ايشانند كه شكستند عهد كتاب الهى و فرض و محكم آيات قرآنى را بقول دروغ و شبهه‌هاى بى‌فروغ.

و ايشان ابتداى ظلم و جور كردند بر اوصياى پيغمبر ٦ و بدرستى كه اظهار كردند طغيان را و شكستند عهدها را و نبود اين حركات مگر محنتى كه ظاهر ساخت ايشان را بدعوى باطل كه از جماعت بدكردار كه خصلتهاى شر داشتند بظهور آمده بود، كنايه از اوليانست كه مرتكب اين ناحق شدند.