کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٢٦ - مديح الامام ابى جعفر الثانى

بايشان واضح و روشن است سبل هدى؛ و بايشان سالم است كسى كه سالم است از ردى، و بحب ايشان اميد و نجاتست فردا، و ايشان اهل معروف‌اند و صاحبان ندى، هر مديحى كه هست دون استحقاق ايشان است؛ و هر اخلاق كه هست ماخوذ از كريم اخلاق ايشان است، و هر صفات پسنديده كه هست مخلوق در عنصر شريف و اعراق ايشان است، و جنت در وصال و نار در فراق ايشانست، دوستى ايشان فريضه لازمه است، و دولت ايشان باقيه دائمه است.

و كافى است ايشان را كه جدشان محمد و پدرشان على و مادرشان فاطمه (ع) است، پس كيست كه برابر شود ايشان را در فخر؟ يا مسابقت جويد در علو قدر؟ از ايشان اخذ كرده مى‌شود مآثر، و از ايشان تعليم گرفته مى‌شود مفاخر، و شرف ايشانست شرف اول و آخر، اين مقاميست كه هر چه گويند از مدايح از آن برترند، و آنچه بر زبان رانند از مناقب از آن بيشترند، پس عنان قلم كشيده ميدارد و اين ابيات اختصار مينمايد.