کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٢٩ - في ذكر الدلائل على امامة الائمة الاثنى عشر

تقرب مى‌جستند كسانى را كه اظهار ميكردند عداوت ايشان را و از شهر ميراندند و ميكشتند كسانى را كه متحقق و متشبث بودند بولايت ايشان، و اين امر ظاهر است نزد كسى كه شنوده اخبار مردم را، چون ايشان بر صفات كمال بوده‌اند از عصمت و تأييد از خداى تعالى منع فرموده حق سبحانه تعالى بلطف خود هر احدى را كه تنطق كند بر ايشان بباطل يا گويد در باب ايشان چيزى كه سالم نباشند از آن بر آن وجه كه ما شرح كرديم.

سيما نه از آن قبيلند كه از احوال ايشان نگويند و بحث از اخبار ايشان نكنند و آثار ايشان منقطع باشد بلكه هستند بر مرتبه تعظيم خلق ايشان را و در رتبه عاليه و درجه رفيعه كه حسد ميبرند ايشان را بر آن ملوك و آرزو ميكردند آن را از براى خود.

زيرا كه شيعه ايشان با كثرت آنها در ميان خلق و غلبه ايشان در اكثر بلاد اعتقاد كرده بودند در شان ايشان امامت را كه مشارك نبوت است و ظاهر شده بود بر ايشان آيات و معجزات و عصمت از زلات تا آنكه غلات اعتقاد نبوت و الوهيت در باره ايشان ميكردند، و بود يكى از اسباب اعتقاد ايشان در باب ايشان حسن آثار و علو احوال و كمال صفات ايشان.

و عادت جارى است بر آنكه در كسى كه حاصل باشد مر او را جزئى از اين نباهت و رتبت سالم نباشد از السنه أعدا و نسبت دادن أعدا او را ببعض عيوب قادحه در ديانت و اخلاق.

پس هر گاه كه ثابت شد كه أئمه ما (ع) منزه گردانيده حق سبحانه ايشان را از اين ثابت شد كه حق تعالى متولى جميع خلايق است بر اين بلطف جميل و صنع جزيل خود تا دلالت كند بر آنكه‌