کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٧٨ - باب در طرفى از اخبار ابى محمد(ع) و مناقب و آيات و معجزات او

روايتست از شاهويه بن عبد اللَّه كه نوشت ابو الحسن (ع) بسوى من كه ميخواستى كه سؤال كنى از خلف بعد از ابى جعفر و اضطراب داشتى براى اين، اضطراب مكن كه حق تعالى گمراه نميگذارد قومى را بعد از آنكه ايشان را هدايت كرده تا غايتى كه بيان مى‌كند از براى ايشان آنچه از آن بپرهيزند صاحب تو ابو محمد است نزد اوست آنچه احتياج داريد بآن، مقدم ميدارد حق تعالى و مؤخر آنكه را ميخواهد ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها و در اين بيان و اقناع است مر صاحب عقل بيدار را.

و روايتست از داود بن قاسم جعفرى كه او گفت من شنيدم از أبى الحسن (ع) كه ميفرمود كه خلف بعد از من حسن است پس چگونه خواهد بود شما را خلفى بعد از خلف گفتم چه‌گونه است كه فداى تو گردم فرمود كه شما نبينيد شخص او را و حلال نباشد مر شما را ذكر او بنامش گفتم پس چگونه ذكر كنيم او را فرمود كه بگوئيد الحجة من آل محمد ٧ و اخبار درين باب بسيارست كه اين كتاب گنجايش اين ندارد

باب در طرفى از اخبار ابى محمد (ع) و مناقب و آيات و معجزات او

روايتست از حسن بن محمد الاشعرى و محمد بن يحيى و غيرهما كه گفتند ايشان كه بود احمد بن عبيد اللَّه بن خاقان مباشر بر ضياع و خراج در قم، پس يك روزى مذكور ميشد در مجلس او ذكر علويه و مذاهب ايشان و او بغايت شديد الانحراف بود از مذهب اهل بيت : گفت من نديدم و ندانستم در سرمن‌رأى مردى را از علويه مثل حسن بن على بن محمد بن الرضا (ع) در هدى و سكوت و عفاف و بزرگى و كثرت عبادت او نزد اهل بيت و بنى هاشم همه‌شان، و مقدم داشتن ايشان او را بر