به برترى‌اش زبان گشود و خداى متعال فرمود: «خداوند، مجاهدان را بر خانه‌نشينان، به پاداشى بزرگ، برترى بخشيده است، به درجاتى از جانبش و نيز آمرزش و رحمت؛ و خداوند، آمرزنده و مهربان است».

و نيز خداى متعال فرمود: «آيا سيراب ساختن حاجيان و آباد كردن مسجدالحرام را همانند [كار] كسى پنداشته‌ايد كه به خدا و روز قيامت، ايمان آورده و در راه خدا جهاد مى‌كند؟ اينها نزد خدا يك‌سان نيستند و خدا ستمكاران را هدايت نمى‌كند. كسانى كه ايمان آوردند و هجرت كردند و با اموال و جان‌هايشان در راه خدا جنگيدند، نزد خدا منزلتى والاتر دارند و اينان رستگارند. پروردگارشان آنان را به رحمتى از جانب خود و خشنودى و باغ‌هايى كه در آنها نعمتى پايدار دارند، مژده مى‌دهد. جاودانه در آنها خواهند بود و بى‌گمان، خداست كه نزدش پاداشى بزرگ است».

گواهى مى‌دهم كه تو به ستايش خداوند، اختصاص يافتى و در طاعت خداوند، اخلاص ورزيدى، در برابر هدايت، چيزى نخواستى و در عبادت پروردگارت احدى را شريك نساختى. خداوند متعال هم دعاى پيامبرش را درباره تو اجابت كرد. سپس براى بالا بردن منزلت تو و اعلان حجّت تو و ابطال نمودن باطل‌ها و از ميان بردن بهانه‌ها، او را به اظهار كردن ولايتت بر امّتش، فرمان داد و چون [پيامبر ٦‌] از فتنه‌انگيزى فاسقان، بيمناك و از كار منافقان درباره تو، هراسناك شد، خداوندِ پروردگار جهانيان، وحى كرد: «اى پيامبر! آنچه را از جانب پروردگارت بر تو نازل شده، ابلاغ كن، كه اگر نكنى، پيامش را نرسانده‌اى و خداوند، تو را [گزند] از مردم، حفظ مى‌كند».

پس، سختى‌هاى راه را به جان خريد و در اوج گرما برخاست و سخن راند و به گوش همه رساند و ندا داد و ابلاغ كرد و سپس از همه آنان پرسيد و فرمود: «آيا [پيام حق را] رساندم؟».

گفتند: آرى.

فرمود: «خدايا! شاهد باش».

سپس فرمود: «آيا من به مؤمنان، از خود آنها سزاوارتر نيستم؟».

گفتند: چرا.

پس دستت را گرفت و فرمود: «هر كه من مولاى اويم، اين على مولاى اوست. خدايا! دوستدارش را دوست و دشمنش را دشمن بدار و ياورش را يارى ده و وا گذارنده‌اش را وا گذار».

پس به آنچه خداوند درباره تو بر پيامبرش نازل كرده بود، جز اندكى، ايمان نياوردند و بيشترشان، جز بر زيان [خود] نيفزوند.

و خداوند، پيش از آن هم درباره تو چيزهايى نازل كرده بود كه آنان را خوش نمى‌آمد:

«اى مؤمنان! هر كس از شما از دين خود برگردد، به زودى خدا گروهى [ديگر] را مى‌آورد كه‌