دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٩ - ٥/ ٥ اختصاص داشتن عنوان«امير المؤمنين» به على

٥٣٠. پيامبر خدا ٦ در توصيف على ٧: اوست برادر و وزير (دستْ‌يار) من و بهترين كسى كه در ميان خاندانم بر جاى مى‌نهم، و [اوست‌] سرور مسلمانان و امير مؤمنان پس از من و پيشواى سپيدرويان روز قيامت.

٥٣١. الأمالى، صدوق به نقل از ابوذر غِفارى: ما با گروهى از اصحاب، روزى نزد پيامبر خدا در مسجد قُبا بوديم كه ايشان فرمود: «اى اصحاب من! از اين در، مردى به نزد شما مى‌آيد كه امير مؤمنان و پيشواى مسلمانان است».

همه و از جمله من نگريستيم، كه ناگهان ديديم على ٧ پديدار شد. پيامبر ٦ برخاست و به پيشواز او رفت و با او معانقه كرد و ميان چشمانش را بوسيد و او را آورد و در كنار خود نشاند. سپس با چهره كريمانه خود به ما رو كرد و فرمود: «اين، امام شما پس از من است. اطاعت از او اطاعت از من، و سرپيچى از او سرپيچى از من است و اطاعت از من اطاعت از خدا و سرپيچى از من سرپيچى از خداى عز و جل است».

٥/ ٥

اختصاص داشتن عنوان «امير المؤمنين» به على‌

٥٣٢. پيامبر خدا ٦: آن گاه كه شبانه به آسمان برده شدم و ميان من و پروردگارم فاصله‌اى جز به اندازه دو سرِ كمان يا كمتر از آن نبود، پروردگارم آنچه كه بايد به من وحى كند، وحى كرد و سپس فرمود: «اى محمّد! به على بن ابى طالب، امير مؤمنان، سلام برسان، كه پيش از او هيچ كس را به اين نام نناميده‌ام و پس از او نيز كسى را به اين نام نمى‌نامم».

٥٣٣. پيامبر خدا ٦: شبى كه مرا به آسمان و از آسمان به آسمان تا «سِدرةُ المنتهى» بردند، در پيشگاه پروردگارم عز و جل ايستادم. خداوند به من فرمود: «اى محمّد! ... على را براى‌