دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٣ - ٥/ ٤ آغاز نامگذارى على به«امير المؤمنين»

خداى عز و جل فرمود: « «و چون پروردگارت از پشت فرزندان آدم، پيمان گرفت و آنان را بر خودشان گواه كرد كه: آيا من پروردگار شما نيستم؟»».

فرشتگان گفتند: آرى.

خداى تبارك و تعالى فرمود: «من، پروردگار شمايم و محمّد، پيامبرتان و على، اميرتان».

٥١٧. الكافى به نقل از على بن ابى حمزه: من [حاضر] بودم كه ابو بصير از امام صادق ٧ سؤالى كرد و گفت: فدايت شوم! پيامبر خدا چند بار به معراج رفت؟

فرمود: «دو بار. جبرئيل ٧ پيامبر ٦ را در جايى متوقّف كرد و گفت: اى محمّد! همان جا بِايست. تو در جايى ايستاده‌اى كه تا كنون هيچ فرشته و پيامبرى در آن‌جا نَايستاده است ....

خداى تبارك و تعالى فرمود:" اى محمّد!".

پاسخ داد: لبّيك، اى پروردگار من!

[خداوند متعال‌] فرمود:" پس از تو، چه كسى براى امّت توست؟".

[پيامبر ٦‌] گفت: خدا داناتر است.

[خداوند] فرمود:" على بن ابى طالب، امير مؤمنان و سرور مسلمانان و پيشواى سپيدرويان"»[١].

سپس امام صادق ٧ به ابو بصير فرمود: «اى ابو محمّد! به خدا سوگند، ولايت على ٧ از زمين نيامده است؛ بلكه از آسمان و با خطابى رو در رو آمده است».

٥١٨. پيامبر خدا ٦: درباره على به من وحى شد كه او، امير مؤمنان و سرور مسلمانان و پيشواى سپيد رويان است.

٥١٩. پيامبر خدا ٦: جبرئيل ٧ از جانب پروردگار دستورى را برايم آورد كه چشمم بدان روشن شد و سينه و قلبم بدان شاد گشت. او مى‌گويد: «همانا على، امير مؤمنان و پيشواى سپيدرويان است».

[١] در متن عربى، تعبير« قائد الغُرّ المُحَجَّلين» آمده‌است كه دهخدا درباره آن مى‌گويد: لقبى‌است على ٧ را، پيشواى گروه سپيدجبهگان و دست و پاىْ سفيدان‌از كثرت وضو و مسح، و يا آن كه مأخوذ است از حديث نبوى كه:« امّتى الغُرُّ المحجَّلونَ يومَ القيامة من آثار الوضوء»( لغت‌نامه( دهخدا): مدخل« محجّلين»).