دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١١ - حديث

مورد تأييد روح‌القدس هستى، تا آن گاه كه ما را يارى دهى يا با زبانت از ما دفاع كنى».

ر. ك: جلد ٩، ص ٢٠٥ (على از زبان شاعران).

١٠/ ٩

درخواست عذاب‌

قرآن‌

«و [به ياد آريد] هنگامى را كه گفتند: خدايا! اگر اين، حق است و از سوى تو، پس بارانى از سنگ بر سرِ ما فرود آر، يا عذابى دردناك فرو فرست».

«خواهنده‌اى تقاضاى عذابى كرد كه بر كافران فرود مى‌آيد و بازدارنده‌اى از آن نيست».

حديث‌

٨٣٠. امام على ٧: من آنم كه خداوند براى دشمنانم، [چنين‌] نازل كرد: «خواهنده‌اى تقاضاى عذابى كرد كه بر كافران فرود مى‌آيد و بازدارنده‌اى از آن نيست». [كافر در اين آيه‌] يعنى: هر كس كه ولايت مرا انكار كند. مقصود، همان نعمان بن حارث يهودى است كه نفرين خداى متعال، بر او باد![١]

٨٣١. امام باقر ٧ درباره امام على ٧: چون پيامبر خدا در روز غدير خم، على ٧ را منصوب كرد و فرمود: «هر كه من مولاى اويم، پس على مولاى اوست»، اين، در شهرها پخش شد.

نعمان‌بن حارث فِهرى، به‌نزد پيامبر خدا آمد و فرمود: از سوى خدا به ما فرمان دادى كه به يكتايى خداوند و پيامبرى تو گواهى دهيم و به جهاد و حج و نماز و زكات و روزه [هم‌] فرمانمان دادى. و ما از تو پذيرفتيم؛ امّا تو راضى نشدى، تا آن‌كه اين جوان را [به ولايت‌] منصوب كردى و گفتى: «هر كه من مولاى اويم، اين مولاى اوست». آيا اين از سوى خود توست، يا فرمانى از جانب خداست؟

[١] محتمل است كه ذكر نام نعمان و نفرين پايانى، از سوى مؤلّف كتاب( ابن‌شاذان) باشد.( م)