دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٧ - حديث

فصل دهم

حديث غدير

١٠/ ١ واقعه غدير[١]

قرآن‌

«اى پيامبر! آنچه را از سوى پروردگارت بر تو نازل شده، برسان، كه اگر چنين نكنى، رسالتش را نگزارده‌اى و خداوند، تو را از مردم حفظ مى‌كند. خداوند، كافران را هدايت نمى‌كند».

حديث‌

٧٦٣. الغدير: در سال دهم هجرت، پيامبر خدا تصميم به حج گزاردن گرفت و آن را به مردم اعلام كرد. مردم فراوانى به مدينه آمدند تا در حج به او اقتدا كنند؛ حجّى كه حجّة الوداع، حَجّة الاسلام، حَجّة البلاغ، حَجّة الكمال و حَجّة التمام خوانده مى‌شود و پيامبر ٦ پس از هجرت تا زمان وفاتش، بجز آن، حجّى نگزارد.

پيامبر ٦ غسل كرد و به خود، روغن ماليد و موهايش را شانه زد و تنها با دو لباس صُحارى،[٢] يعنى: پيراهن و لُنگ، در روز شنبه، پنج يا شش روز مانده به آخر ذى‌قعده، از مدينه بيرون آمد و همه زنان خود را در كجاوه‌ها با خود برد. اهل بيتش و نيز عموم مهاجر و انصار و هر كس از قبيله‌هاى عرب و توده مردم كه خواست، هم با او آمدند.

[١] براى آشنايى و آگاهى بيشتر با اين واقعه، به نقشه‌ها و تصاوير پايان كتاب مراجعه شود.

[٢] صُحار، جايى در يمن است كه لباس‌هايى را بدان‌جا منسوب مى‌دارند( النهاية: ج ٣ ص ١٢).