کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٠٠ - باب در ذكر وفات ابى محمد الحسن بن على(ع) و موضع قبر و ذكر ولد او

ابصر المبصرين و يا عز الناظرين و يا اسرع الحاسبين و يا ارحم الراحمين و يا احكم الحاكمين صلى على محمد و آل محمد و اوسع لى في رزقى و مدلى في عمرى و امنن على برحمتك و اجعلنى ممن تنتصر به لدينك و لا تستبدل بى‌غيرى‌

گويد ابو هاشم كه گفتم من در نفس خود كه بار خدايا بگردان مرا در سلك حزب خود، و در زمره خود پس اقبال فرمود بمن ابو محمد (ع) و فرمود كه تو در سلك حزب اوئى و در زمره او هر گاه كه باشى بخدا ايمان آورنده، و مر رسول او را تصديق‌كننده، و مر اولياى او را شناسنده و مر ايشان را پيروى كن، پس بشارت باد ترا باز بشارت باد ترا ابو هاشم گويد كه من شنيدم از ابى محمد كه ميفرمود بدرستى كه مر كلام خدا را فضل است بر كلام خلق همچو فضل خداى تعالى بر خلق، و مر كلام ما را فضل است بر كلام مردمان همچو فضل ما بر ايشان.

و روايتست از محمد بن الحسن بن ميمون گفت نوشتم بسوى وى و شكايت كردم از فقر، باز گفتم در نفس خود آيا نباشد كه بگويد آن حضرت فقر با ما بهترست از غنى با غير ما و قتل با ما بهترست از حيات با دشمنان ما، پس جواب نوشت كه خداى عز و جل اختصاص ميدهد اولياى خود را گاهى كه زايل ميگرداند و دور ميكند گناهان ايشان را بفقر و حال آنكه عفو ميكند از ايشان بسيارى همچنان كه حديث كرده نفس ترا كه فقر با ما بهترست از غنى با غير ما و قتل با ما بهترست از حيات با دشمنان ما و ما پناهيم كسى را كه پناه آرد بما و نوريم كسى را كه بينائى جويد بما؛ و نگاه دارنده‌ايم مر كسى را كه‌