راندن تيره هاى سه گانه يهود از سرزمين مدينه، منافقان را وحشت زده كرد و دانستند كه پيروزى اسلام در منطقه قطعى است. ولى در عين حال از توطئه وكارشكنى وفتنه انگيزى و ايجاد اختلاف در ميان مسلمانان خوددارى نمى كردند.

در ماه رجب سال ششم هجرى گزارشى به پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)رسيد كه قبيله «بنى مصطلق» كه تيره اى از قبيله «خزاعه» بودند در صدد گردآورى سلاح و سرباز مى باشند.

پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)براى كشف حقيقت يكى ازياران خود به نام «بريده» را به سرزمين دشمن روانه كرد، تا جريان را به صورت دقيق گزارش كند. مأمور پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)به گونه اى با رئيس قبيله تماس گرفت، و از نيت بد آنان آگاه شد و گزارش كرد كه قبيله ياد شده به تدريج آماده نبرد وجنگ با مسلمانان مى شوند از اين جهت هر چه زودتر، فتنه بايد در نطفه خفه گردد.

پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)در نيمه ماه شعبان همان سال، «ابوذر غفارى» را جانشين خود در مدينه قرار داد و با سپاهى گران و سنگين به سوى دشمن شتافت و آنان را در نقطه اى به نام «مريسيع» غافلگير كرد و دشمن با دادن ده كشته، تسليم سپاه اسلام گرديد و همگى با اموال خود در اختيار مسلمانان قرار گرفتند.[١]

در اين نبرد رئيس حزب نفاق و اكثر اعضاى آن شركت داشتند، هدف از شركت در اين جنگ اين بود كه غنيمتى به دست آورند زيرا مى دانستند كه سربازان ايثارگر و فداكار اسلام، صد در صد پيروز مى شوند و دشمن را تار و مار مى سازند.

[١] سيره ابن هشام:٢/٢٨١.