منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦١
به بازگشت دعوت كرد و نزديك بود كه دو گروه، از ارتش از نيمه راه بازگردند[١] قرآن در اين مورد مى فرمايد:
(إِذْ هَمَّتْ طائِفَتانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلا وَاللّهُ وَلِيُّهُما وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِالْمُؤْمِنُونَ) .[٢]
«به ياد آر زمانى را كه دو گروه تصميم گرفتند كه سستى نشان دهند و از نيمه راه بازگردند خدا ناصر و كمك آنها است افراد با ايمان به خداوند توكل مى كنند».
سرانجام پيامبر با هفتصد تن [٣] رهسپار منطقه احد گرديد، وبه سخت ترين نبرد، در حساس ترين لحظات تن داد، ولى هرگز ارتش اسلام با بازگشت «عبداللّه» با سيصد تن، از وجود منافق پاك نشد.
و همانها بودند كه وسايل شكست ارتش اسلام را در نبرد اُحد فراهم آوردند و تفصيل اين قسمت را مى خوانيد.
خيانت حزب در رويداد اُحد
بامداد روز هفتم شوال در سال سوم هجرى، سپاه حق، در سرزمين «اُحد» در برابر لشگر شرك قرار گرفت، ارتش اسلام نقطه اى را اردوگاه خود قرار داد كه از پشت سر به يك مانع طبيعى يعنى كوه اُحد محدود مى گشت ولى در
[١] مجمع البيان:١/٤٩٥: برخى از مفسران مى گويند آيه مربوط به اختلاف طايفه هاى بنو حارثه وبنو سلمه است ولى اين نظر صحيح نيست و صحيح همان است كه در بالا نگاشته شد زيرا در آن لحظه از اين دو گروه فقط يك گروه، سستى نشان داد، نه هر دو گروه و ظاهر اين آيه اين است كه هر دو گروه سستى نشان دادند.
[٢] آل عمران/١٢٢.
[٣] تاريخ الخميس:١/٤٢٢ وغيره.