(فَتَرَى الَّذِينَ فى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسارِعُونَ فيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشى أَنْ تُصيبَنا دائِرَةٌ فَعَسَى اللّهُ أَنْ يَأْتِىَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْر مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلى ما أَسَرُّوا فى أَنْفُسِهِمْ نادِمينَ) .[١]

«آن گروه ازمسلمانان كه در دلهاى آنها بيمارى است (منافقان) در دوستى با آنان شتاب مى كنند ومى گويند مى ترسيم كه مبادا در گردش روزگار آسيبى به ما برسد، اميد است كه خدا براى مسلمانان پيروزى پيش بياورد ويا امر ديگرى (عزت مسلمانان را تضمين كند) منافقان آنچه را در دل پنهان كرده اند پشيمان گردند».

(وَيَقُولُ الَّذِينَ آمَنُوا أهؤُلاءِ الَّذِينَ أَقْسَمُوا بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فَأَصْبَحُوا خاسِرينَ).[٢]

«اهل ايمان مى گويند آيا اين گروه منافقان كه با جديت و مبالغه سوگند ياد مى كردند كه از شما هستيم (چگونه پرده رياى آنان دريده شد) اعمال آنان باطل گشت، سخت زيانكار شدند».

٥. تظاهر به ايمان

تظاهر به ايمان يكى از اصول «نفاق» است تظاهرى كه هرگز يك مسلمان واقعى، به خود اجازه نمى دهد كه مانند آن خودنمايى كند.

مفسران مى گويند:

رئيس حزب نفاق پيوسته به دار و دسته خود تعليم مى داد كه در برابر

[١] مائده/٥٢.
[٢] مائده/٥٣.