براى شناخت قرآن مجيد و عظمت أبعاد و محتواى آن، لزومى ندارد كه دست به دامن اين و آن شويم و از شرق و غرب و داخل و خارج «شهود» جمع آورى كنيم، هر چند گواه در اين زمينه از شرق و غرب فراوان داريم، و به نوبه خود از نظر كميت وكيفيت، قابل ملاحظه اند، بلكه نزديكترين واساسى ترين راه آن است كه به سراغ خود قرآن برويم، در محضرش زانو بزنيم و از خود او معرفى بخواهيم.

چرا كه لااقل اين واقعيت بر همگان اعم از مسلمانان مؤمن به قرآن و غيره، مسلم است كه قرآن گزافه گو نيست ومحتوا و جمله بنديها و حتى تعبيراتش همه حساب شده و سنجيده و خالى از مبالغه و افراط است.

با توجه به اين اصل، كافى است به معرفى هايى كه قرآن در لابلاى بحثها از خودش كرده و به تعبير دقيقتر: موضعش را در برابر انسان، جهان، تعليم و تربيت، جنگ و صلح، هدايت و ضلالت، سعادت و شقاوت و خلاصه آنچه در سرنوشت انسانها در ابعاد مختلف مؤثر است، مشخص كرده است از زبان خودش بشنويم.

البته اين موضوع ـ براى آنها كه با قرآن سر وكار دارند ـ يك موضوع بسيار