مى تواند تا مدتى به زندگى نفاق گرانه خود ادامه دهد. قرآن از اين سلاح به دو نوع ياد مى نمايد، گاهى به صورت عمومى بدون اين كه به نوع سلاح اشاره كند، و گاهى به صورت خصوصى و انگشت روى سلاح گذارده و آن را معرفى مى كند، و در قسمت نخست مى گويد:

(اَلْمُنافِقُونَ وَالْمُنافِقاتُ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْض يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَونَ عَنِ الْمَعْرُوفِ وَيَقْبِضُونَ أَيْدِيَهُمْ نَسُوا اللّهَ فَنَسِيَهُمْ إِنَّ الْمُنافِقينَ هُمُ الْفاسِقُونَ).[١]

«مردان و زنان منافق برخى از برخى ديگرند(تافته جدا بافته نيستند) به بدى ها فرمان مى دهند و از نيكيها باز مى دارند و دستهاى خود را (از انفاق) مى بندند، خدا را فراموش كرده اند، خدا نيز آنان را فراموش كرده است منافقان افراد فاسق هستند».

جمله (يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَونَ عَنِ الْمَعْرُوفِ) مى تواند پايه اخلاق منافقان را در نظر ما مجسم كند از كسانى كه شيوه زندگى آنان بر اساس فرمان به بديها، و بازدارى ازمعروف باشد، انتظار هر نوع خير كاملاً بى جا است.

قرآن به خاطر يك چنين پليدى كه روح آنها را فرا گرفته بود، به شديدترين لحن آنان را تهديد كرده و مى گويد:

(إِنَّ الَّذِينَ يُحادُّونَ اللّهَ وَرَسُولَهُ كُبِتُوا كَما كُبِتَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَقَدْ أَنْزَلْنا آيات بَيِّنات وَلِلْكافِرينَ عَذابٌ مُهينٌ) .[٢]

«آنان كه خدا و پيامبر او را دشمن مى دارند، بسان كافران پيشين به رو (در آتش) افتاده اند، وما آيات روشنگر فرو فرستاديم، براى كافران عذاب خوار كننده است».

[١] توبه/٦٧.
[٢] مجادله/٥.