(وَإِذْقالَتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ يا أَهْلَ يَثْرِبَ لا مُقامَ لَكُمْ فَارْجِعُوا وَيَسْتَأْذِنُ فَريقٌ مِنْهُمُ النَّبِىَّ يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنا عَوْرَةٌ وَما هِىَ بِعَوْرَة إِنْ يُريدُونَ إِلاّ فِراراً) .[١]

«آنگاه گروهى از (منافقان) گفتند كه اى مردم مدينه ديگر شما را در ميدان نبرد جاى ماندن نيست و گروهى از آنان براى ترك معركه نبرد، از پيامبر اذن مى خواستند و مى گفتند كه خانه هاى ما امن نيست، در حالى كه چنين نيست آنان دروغ مى گويند و مى خواهند فرار كنند».

اگر قرآن در اين آيه از گروهى ياد مى كند كه بدون داشتن عذر موجه از پيامبر، اذن ترك ميدان مى گرفتند، در مقابل در آيه ديگر از گروهى بدتر ياد مى كند كه از غفلت مسلمانان استفاده كرده و بدون تحصيل اذن ظاهرى ميدان نبرد را ترك مى گفتند، همچنان كه گروهى را مى ستايد كه در مواقع عذر از پيامبر رخصت خواسته و پس از رفع عذر مجدداً به ميدان نبرد باز مى گشتند و در دو آيه ياد شده در زير دو گروه مطرح شده اند:

(إِنَّمَا الْمُؤمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَإِذا كانُوا مَعَهُ عَلى أَمْر جامِع لَمْ يَذْهَبُوا حَتّى يَسْتَأْذِنُوهُ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَأْذِنُونَكَ أُولئِكَ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَرَسُولِهِ فَإِذا اسْتَأْذَنُوكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَاذَنْ لِمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِر لَهُمُ اللّهَ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ).[٢]

[١] احزاب/١٣.
[٢] نور/٦٢