نعمت احترام كرد، بايد ميثاق را محترم شمرد و همچنين... در حقيقت سخن نو و انديشه تازه اى به كودك عرضه نمى كند، بلكه آنچه را كه در روح وروان او به صورت كم رنگ موجود است به خاطر او آورده وبه آن قدرت واستحكام مى بخشد.

پيامبران مربيان بشرند

اميرمؤمنان (عليه السلام)در نخستين خطبه نهج البلاغه پيامبران را پيش از اين كه نوآوران معرفى كند، يادآوران معرفى مى كند به ديگر سخن:

پيش از آن كه پيامبران معلم و آموزگار باشند مربى و پرورش دهنده آن رشته از تمايلات درونى انسانها مى باشند كه دست آفرينش در دل آنان نهاده است، اينك جمله اميرمؤمنان درباره پيامبران:

فَبَعَثَ فيهِمْ رُسُلَهُ وَواتَرَ إِلَيْهِمْ أَنْبِيائَهُ لِيَسْتَأْدُوهُمْ ميثاقَ فِطْرَتهِِِ وَيُذَكِّرُوهُمْ مَنْسِىَّ نِعْمَتِهِ وَيَحْتَجُّوا عَلَيْهِمْ بِالتَّبْليغِ وَيُثيرُوا لَهُمْ دَفائِنَ الْعُقُولِ .

«[١]پيامبران خود را در ميان افراد بشر برانگيخت و آنها را يكى پس از ديگرى با فاصله هاى معينى اعزام كرد تا از انسانها پيمان فطرتى را كه با خدا بسته اند مطالبه كند (و بر طبق پيمان فطرت عمل كنند) ونعمتهاى فراموش شده را (فطرتى كه روى عواملى مورد غفلت قرار گرفته است) به خاطر آنان بياورند و با تبليغ، حجت هاى خدا را بر آنها تمام كنند و معارف مختلفى در درون آنها برانگيزند».

همين طور كه ملاحظه مى كنيد جمله هاى «ميثاقَ فطرته» و «منسىِّ نعمته»و«دفائنَ العقول» اشاره به اين است كه قسمت اعظم برنامه هاى پيامبران يادآورى امور فطرى و بازگردانيدن بشر به همان آگاهى هاى درونى است كه چه

[١] نهج البلاغه، خطبه ١.