آيات ديگر حاكى است كه در ميان ياران رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم)علاوه بر اين گروه، دوگروه ديگرى نيز بودند كه از نظر خطر كمتر از حزب منافق نبودند و آن دو گروه عبارتند از:

١. آنان كه قلوب بيمارى داشتند چنان كه مى فرمايد:

(إِذْ يَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَالَّذِينَ فى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ غَرَّ هؤُلاءِ دينُهُمْ...).[١]

«آنگاه كه منافقان وكسانى كه در دل آنان بيمارى شرك هست و گفتند: افراد با ايمان را آيين آنها مغرور ساخته است».

٢. دهن بين ها كه قرآن آنها را به نام «سمّاعون» مى خواند و مى فرمايد:

(...وَفِيكُمْ سَمّاعُونَ لَهُمْ...) .[٢]

«و در ميان شما افراد دهن بين كه پيوسته گوش به حرف منافقان وكافران مى دهند، موجود است».

نشر اكاذيب در ميان ارتش اسلام

در گرماگرم نبرد اُحد، مشركى از قريش به نام «ابن قميئه» در ميان ميدان

[١] انفال/٤٩.
[٢] توبه/٤٧.